طراحي و پياده سازي بيزراد birzad.ir
 
 
  
دوخطی بیش نیست؛ خط معامله با اشغال گران و خط مردم و مقاومت اسلامی !...
 
 
نواراطلاع رساني
 

 

 

 

آمار پايگاه

• تعداد بازدید: 4350726

• تعداد بازدیدکننده: 3834570

• تعداد بازدید امروز: 5638

• کاربران آنلاین: 490

 
 

در ضیافت دوست

موضوع: کتاب

 دانلود فایل

در آغاز

سلام به ماه خودسازی

خودسازى از خودشناسى آغاز مى‏شود. نخست‏ باید خود را شناخت تا بتوان خود را ساخت، چرا که با خودشناسى، خداشناسى ‏تحقق مى‏یابد و اگر خدا را شناختیم، خود را ساخته‏ایم.

در آغاز باید دید چرا پدید آمده‏ایم؟ و هدف از پیدایش و خلقت ما چیست؟ خداوند متعال در قرآن کریم تصریح کرده ‏است که:« وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ، من جن و انس را نیافریدم، جز براى اینکه عبادت کنند».

در تفاسیر زیادى «لیعبدون‏» به معناى «لیعرفون‏» آمده‏است، یعنى هدف از خلقت ‏شناخت است وگرنه عبادت فقط نماز و روزه و در سجاده نشستن و خدا را نیایش کردن‏ نیست. نماز و روزه و ...، شعبه‏اى ازعبادت است که عبادت اجتماعى اهمیتش‏ کم‏تر از آنها نیست ، زیرا درآن جا انسان فقط به خود مى‏اندیشد، وعبادت در معناى ‏گسترده‏تر با دیگران و به دیگران اندیشیدن است. عبادت، دردشناسى و دردزدایى است.

چگونه خلیفة الله شویم؟

عبادت، در جمع زیستن و براى جمع زیستن است. این که عبادت بیش‏تر به صورت جمعى مطرح مى‏شود و بر مسجد و جمعه و جماعت تاکید مى‏شود، براى این است که شناخت انسان به خویش منحصر نشود و به دیگران نیز سرایت ‏کند. ما آفریده نشده‏ایم که تنها گلیم خود را ازآب بیرون بکشیم بلکه باید درمتن قرار بگیریم نه در حاشیه. در جمع زندگى کنیم نه در دیر. به فکر چاره‏جویى ازدیگران باشیم نه تنها چاره‏جویى از خویشتن . به هرحال، بحث ما درباره شناخت نیست ‏که بحثى است طولانى و از آن مى‏گذریم. اما آن‏ چه گفتنى است، این است که انسان‏ چگونه باید خود را بسازد و چگونه باید خود را آماده کند تا انسانى الهى گردد، تا قابلیت ‏خلیفة الله شدن را پیدا کند. خودسازى به این است که منش خود را به ‏گونه‏اى تغییر دهیم که پروردگار مى‏خواهد، و به عبارت دیگر: اگر هم طبیعت ما مایل ‏به تکبر و خودخواهى است، باید نفس خویشتن را چنان ریاضت دهیم که از فراز کبر و نخوت فرود آید و به تواضع و فروتنى گراید. اگر طبیعت ما، به بخل تمایل بیش‏ترى ‏دارد، چون این صفت مورد نکوهش خداوند و تمام پیامبران و اولیاء و خردمندان‏ مى‏باشد، پس باید از آن دست‏ برداشت و سخاوت‏مند شد. خلاصه باید صفات سلبیه (منفى) را از قلب زدود، چنان که صفات ثبوتیه را چون جامه‏اى تمیز و زیبا در بر کرد.

چه باید کرد؟

باید قلب را از آن چه در نظر مولا و پروردگارمان ناخوشایند و مکروه است، پاک‏ کرد و باید تمام اعضاء و جوارح را در راه رضایش به کار گرفت.

خویشتن را باید به حلم و بردبارى عادت داد که آن درجه و مقام آدمى را والا برد ودر میان مردم مایه شرف و عزت باشد و با نیکان و بزرگان هم صحبت ‏شود و از هرچه ‏مایه پستى و تن ‏پرورى و تنبلى است دور سازد و آن چه که انسان را به خدایش نزدیک‏ و مقرب مى‏کند، به آن سوى سوق دهد و عاقبت‏ خیر و نیک فرجامى، ثمره و نتیجه‏اش ‏باشد.

باید به عفت و پاکدامنى روى آورد و از آن‏ چه مایه نفرت و خجلت ‏باشد و شخصیت ‏انسان را لکه‏دار و ننگ بار سازد، دورى جست. باید صبر را پیشه خود ساخت تا به ‏یقین و رضا برسد و تسلیم در برابر اوامر حق باشد و تنگناها و محنت‏ها و رنج‏ها وسختى‏ها و تنگدستى‏ها و رویدادهاى تلخ روزگار، او را از پاى درنیاورد.

باید به سوى تکامل عقل و روح گام برداشت و با تکیه بر دو بال تقوا و عمل، به‏ اوج عزت و عظمت و خدا خواهى رسید. باید در مقابل لذات زودگذر دنیایى به سلاح‏ تقوا، ورع، پارسایى و زهد مسلح شد تا رستگار شویم و به بهشت رضوان نایل آییم که خداوند منان می فرماید: « رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَکْبَر».

باید آن چنان بر خویشتن مسلط بود و نفس سرکش را مهار کرد که نه مدح و درود دیگران و نه فحش و ناسزاى آنها در روحیه فولادین و باصلابتش تاثیر گذارد.

باید خود را نگهدارد از آن‏ چه که نارضایتى حق را در بردارد، نه آن ‏چه خویشتن بخواهد یا نخواهد که در برابر امر مولای خودى سرباز زدند. باید از شر و بدى ورذایل اخلاقى و عادت‏هاى ناپسند و منش‏هاى زشت و کارهاى قبیح، دور شد چنان‏که به‏خیرخواهى ، راستگویى ، امانت ، فضیلت ، اخلاق نیکو و خصال پسندیده، متخلق شد. باید به فکر امروز و فرداى خود بود و براى فردا که دیرهم نیست آماده شد وبراى جهان جاویدان و ابدى، توشه برداشت.

باید با استقامت و پایدارى، نه ازحوادث و رویدادهاى تلخ ترسید و نه از ملامت‏ملامت کنندگان و سرزنش نادانان، خم به ابرو آورد، بلکه فقط خدا را در نظر داشت وراه خدا را دنبال کرد و پیوسته از او خواست که توفیق هدایت در صراط مستقیمش به‏وى بخشد: « إهدِنَا الصِّراَطَ المُستَقِیمِ‏».

باید محبت، دوستى، همکارى، غم‏خوارى، ایثار، گذشت، بخشش و نرمش را جایگزین ‏نفرت، خشم، کینه، خودپسندى، خودمحورى، آز و تندخویى نمود. باید از زندگى دیگران عبرت گرفت، نه خود عبرت دیگران شد. و ده‏ها باید و نباید در این جا خودنمایى مى‏کند که اگر انسان به فطرت و سرشت‏ خویش بنگرد، به آنها پى‏خواهد برد، و ماه رمضان، هنگام آن است که انسان را متوجه خویشتن کند و فطرت‏ خفته‏اش را بیدار سازد و از راه تفکر و اندیشیدن که برترین عبادت است او را به خودسازى وادارد.

جلال احمدی

کابل، 19سرطان 1392 برابر با اول رمضان المبارک 1434

 
 

 

امکانات
تعداد بازدید: 1403
دریافت
ارسال به ایمیل
صفحه قابل چاپ
معرفی به دوستان

 

سایر آثار این موضوع

ده سال روز جهانی قدس در افغانستان

نمایشنامه صلاح الدین

بحران افغانستان برایندی از اشغال فلسطین

دستورکار دولت وحدت ملی؛ طرحی از سوی نهضت اسلام افغانستان

یاد نامه شهدا (لیست 5000 شهید سالهای 1357 و 1358)

در آغوش هوای اقصا

امــــــــتداد فاجعه (دشورایها و تبعات حضور آمریکا در افغانستان)

دو زخم بر یک پیکر (از کابل تا قدس) جلد چهارم

دو زخم بر یک پیکر (از کابل تا قدس) جلد سوم

دو زخم بر یک پیکر (از کابل تا قدس) جلد دوم

دو زخم بر یک پیکر (از کابل تا قدس) جلد اول

 

تازه های پایگاه

 . عنوان بخش: معرفی شورا

شوراي فرهنگي حاميان قدس شريف ...

 . عنوان بخش: فعالیت های شورا

کنفرانس یک روزه: «مظلومیت ...

 . عنوان بخش: معرفی نهضت اسلامی افغانستان

دفتر ولایتی نهضت اسلامی ...

 . عنوان بخش: بیت المقدس

پخش اذان در کلیساها

 . عنوان بخش: آرشیو اخبار و اطلاعیه ها

وزیر کشور ایران: «ایران آماده ...

 . عنوان بخش: سمینارها و نشست ها

نهضت اسلامی افغانستان در ارتباط ...

 . عنوان بخش: انتشارات

ده سال روز جهانی قدس در افغانستان

 . عنوان بخش: گالری تصاویر

تصاویر روز جهانی قدس 1395 در ...

 . عنوان بخش: گالری صوت و فیلم

فیلم شماره 2

 . عنوان بخش: بازتاب

کشورهای عربی بجای حمایت از ...

 


كليه حقوق رسمي اين پايگاه متعلق به شوراي فرهنگي حاميان قدس شريف مي باشد.