×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

اخبار ویژه

امروز : جمعه, ۳ دلو , ۱۳۹۹  .::.  اخبار منتشر شده : 0 خبر
سخنرانی مولوی محمد مختار مفلح به مناسبت سی و چهارمین کنفرانس وحدت اسلامی تحت عنوان: (جهان شمولی اسلام و هراس دشمن از شکل گیری قدرت اسلامی)

بسم الله الرحمن الرحیم

سخنرانی مولوی محمد مختار مفلح رهبر نهضت اسلامی افغانستان به مناسبت سی و چهارمین کنفرانس وحدت اسلامی تحت عنوان:

(جهان شمولی اسلام و هراس دشمن از شکل گیری قدرت اسلامی)

الحمد لاهله والصلاةعلی اهلها

لقدکان لکم فی رسول الله اسوة حسنة…الایه

سئلت عایشة رضی الله تعالی عنها عن خلق رسول الله صلی الله علیه وسلم قالت: کان خلقه القرآن…او کما قال.

حضار گرامی، برادران مومن!

السلام علیکم و رحمت الله و برکاته!

اجازه بدهید تا در این روز خجسته و میمون به مناسبت میلاد مسعود پیامبر گرامی اسلام (ص)، برای یکایک شما عرض ادب و ارادت نموده و این روز فرخنده را برای همه امت اسلامی به ویژه برای هموطنان مومن مان خجسته باد بگویم.

نیک میدانیم که تولد با سعادت پیامبر اکرم(ص)، در شبه جزیره العرب از دل یک قوم منشعب و پراکنده و به دور از هرتمدنی، بیش از هر چیز سعادت بشریت را به ارمغان آورده و تمدن باشکوهی را پدید آورد که بعد از هزار و چهارصد و اندی سال از تولد آن حضرت (ص) سپری می شود، بازهم پیام جاودان آن جناب(ص) در گوش هاطنین انداز و پژواک حقیقت رسالت آن حضرت (ص) حی حاضر است.

حضار گرامی!

ما در ایام هفته وحدت قرار داریم، وحدت امت مسلمه، وحدت امت مسلمه برای جهان اسلام همان حلقه ی مفقوده ای است که مدار و مناط همه هستی ما مسلمانان به آن گره خورده است.

تا این حلقه  بود و ما خویش را ملزم به رعایت آن می دیدیم، همه چیز داشتیم. ما بهترین بودیم، چون به بهترین حلقه دست مان بود ما آبرومند بودیم چون آن حلقه آبروی همه مان بود. قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لَا انْفِصَامَ لَهَا وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (256)

ترجمه آیه: و راه از بيراهه بخوبى آشكار شده است پس هر كس به طاغوت كفر ورزد و به خدا ايمان آورد به يقين به دستاويزى استوار كه آنرا گسستن نيست چنگ زده است و خداوند شنواى داناست

این عروة الوثقای ما همان حلقه مفقوده مان است. این زنجیره و این حلقه همانا سر رشته همه امور مان بود. سر رشته همه زندگی مان به دست همین حلقه نهاده شده بود. از زندگی هر آن بهره ای که برده ایم از برکت و فیض دست یازیدن به همین دستگیره بود. دستگیره ای که از جانب آفریدگار جهان دست گیره محکم خوانده شده است.

زمانی آبرو و عزت مان به حراج گذاشته شد که چشمان مان بر روی ارزشهای مان بسته شد شاید خودمان  چشمان مان را بستیم و این حلقه را نادیده گرفتیم. زمانی که قرآن برای ما گفت: ولاتنازعوا فتفشلوا. ما روی این آیه چشم خود را بستیم و نام و نشان مان رفت. وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ وَاصْبِرُوا إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ (46)

ترجمه آیه: و از خدا و پيامبرش اطاعت كنيد و با هم نزاع مكنيد كه سست‏ شويد و مهابت‏ شما از بين برود و صبر كنيد كه خدا با شكيبايان است.

زمانی ما همه چیز داشتیم و هرچه بود از ما بود، روزگاری که روی کتاب ها در کتابخانه های اروپا خاک جهل و سیه روزی نشسته بود، دانشمندان و علمای ما در عرصه علوم طبیعی، نجوم، فیزیک، ریاضی، فلسفه، الهیات، و سایر علوم می درخشیدند. و بسیاری از کتاب های دانشمندان اسلامی سال ها در دانشگاه ها و مراکز دینی و آموزشی غرب تدریس می شد.

همه می دانیم که این عزت از کجا آمده بود؟ منشا این بزرگی از کجا بود؟ این همه از همان دستگیره مقدس آمده بود. درآن زنجیره رسنی بسته بود. ریسمان و طنابی که خدا آنرا متین خوانده است. از این رسن و این ریسمان رها شدیم و سقوط کردیم: وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا الایه (103). ترجمه آیه: و همگى به ريسمان خدا چنگ زنيد و پراكنده نشويد.

اما حالا ما از آن حلقه فاصله گرفتیم، حاصل این فاصله این شد که ما زمین گیرشدیم.

حال که این حلقه را از دست داده ایم در دریا ها هم خون ما می ریزد و هم نفت ما. و در همه جا هم آبروی ما می ریزد وهم عزت ما. یمن که عدن بود امروز به جهنم مبدل شده است. زمانی که دمشق شاه وعروس شهرهای اسلامی بود به خاک کشیده شده است و خون سوری دشت هایی از گل سوری را بر آورده است. آنگاه که ما در این جغرافیای کنونی بهشتی در دنیا داشتیم امروز به خاکدانی ویران و اندیشکده هایش به اندوه کده ها تبدیل شده است. امروز دست عرب به یخن عجم است و مشت عجم به روی عرب. امروز مسلمانان، اسرائیل را برادر می خواند و آمریکا را برادر بزرگتر، امروز در کوچه پس کوچه های دبی، ابوظبی، منامه، خارطوم  مسابقه آموزش زبان عبری است و برای بوسیدن دستان ابلیس صف می کشند. امروز در فرودگاه های دبی، منامه و خارطوم به جای استقبال از برادر فلسطینی شان، به استقبال یهود صف می کشند، امروز به نام اسلام در پس کوچه های خاکی کابل، هرات، قندهار، ننگرهار و تخار کودکان، نوجوانان و جوانان که به جرم زنده نگهداشتن چراغ دانایی سلاخی می کنند. امروز سینه سیاه به دست سفید دریده شده است و فرق سفید به سنگ سیاه شکسته. این است حال و روز امتی که قرآن آنرا چنین معرفی نموده بود: وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ (8)

ترجمه آیه: و عزت از آن خدا و از آن پيامبر او و از آن مؤمنان است ليكن اين دورويان نمى‏ دانند.

این شد نتیجه کار ما. الفت و رأفت جای آنرا عداوت و شقاوت گرفت. وحدت و محبت رفت جای آنرا اختلاف گرفت. و ما ماندیم و در بیراهه شقاق و نفاق.

حضار گرامی!

دنیا در روزهای اخیر شاهد آن بود که مکرون و دولت فرانسه چگونه با حمایت از عمل ضد انسانی در یکی از نشریات این کشور در توهین وقیحانه به ساحت مقدس فخر عالم پیامبر اعظم حضرت محمد مصطفی (ص) ماهیت اهریمنی خود را اثبات کرد.

دشمنی سران کفر با پیام روشنی بخش اسلام سابقه دیرینه دارد. کافران همواره برای پوشاندن ضعف و زبونی و حقارت خود در برابر پیام روشن و رهایی بخش پیامبران الهی از شیوه تمسخر استفاده می کردند.

بی گمان چنین رفتارهایی که به بهانه آزادی بیان انجام می شود خود بزرگ ترین ظلم به آزادی بیان است. کدام فطرت سلیمی می پذیرد که با مستمسک به آزادی بیان از توهین به مقدسات بیش از یک میلیارد مسلمان عالم دفاع شود.

البته حقیقت امر آن است که دل رئیس جمهور فرانسه به حال آزادی بیان نسوخته است بلکه این جسارت و گستاخی ها بخشی از یک نقشه بزرگ تر در جهت کند کردن روند پرشتاب اسلام گرایی مردم فرانسه است که این دولت را شدیدا به وحشت انداخته است.

ما ملت مومن و خداجو در افغانستان همراه با موحدان، عدالت طلبان و همه مسلمانان جهان اقدامات شنیع و رذیلانه مکرون نادان را شدیدا محکوم می کنیم، غیرت دینی مسلمانان سراسر جهان اجازه نخواهد داد جریان های باطل، انسان ستیز و ضد اسلام روند توهین به پیامبر خوبی ها را عادی سازی کند و از این طریق مانع شنیده شدن صدای حق در سراسر جهان شوند.

مسلمانان جهان متحد با یکدیگر علیه کفر جهانی خواهند ایستاد و پیام نجات بخش پیامبر اسلام (ص) را در جهان طنین انداز خواهند کرد.

فرهیختگان و بزرگواران!

در حدود دوماه است که گفتگوهای به نام گفتگوهای صلح در قطر در جریان است، این مذاکرات با کمال تاسف ابتدا وانتهایش، طول و عرضش، پیدا و پنهانش، مبنا و فروعش بر محوریت آمریکا، منافع آمریکا و مطامع آمریکاست چون روند صلح ابزاری قرارگرفته است در دست ترامپ و تیم وی.

ترامپ همه چیز را فدای انتخابات ریاست جمهوری آینده این کشور کرده است. او و تیمش تلاش می کنند که از هر موضعی برای برندگی در انتخابات آینده این کشور استفاده ابزاری کنند. مساله افغانستان برای او فعلا نه به عنوان مبارزه با تروریسم بین المللی و ایجاد گفتگوی های صلح نه به عنوان پایان جنگ در افغانستان بلکه ابزاری برای ابقای او در کاخ سفید است. ترامپ روزی مرگ روند گفتگوهای صلح با طالبان را اعلام می کند، بار دیگر به آن جان دوباره می بخشد تا نشان دهد که همه چیز بر محور منافع و اولویت های امریکا می چرخد.

تردیدی وجود ندارد که جنگ جاری در افغانستان، در قدم اول، یک جنگ پیچیده استخباراتی میان قدرت های خارجی است اما بی تردید کلید حل این بحران در اختیار مردم افغانستان است بنابراین اولویت اصلی حکومت افغانستان در قدم نخست و پیش از تحقق هر پیش شرط دیگری باید خارج کردن روند مذاکرات صلح، از سیطره مستقیم و انحصاری قدرت های خارجی و بازیگران منطقه ای باشد.

میهمانان عالیقدر!

آمریکا برای اقناع افکار عامه پس از انفجاز برج های دوگانه نیویورک در سپتامبر 2001 با توجه به برخورداری از قدرت اقتصادی و نظامی بالا با شعار از بین بردن لانه های تروریزم به صورت برق آسا به افغانستان حمله کرد، در طول بیش از 19 سال حضور در افغانستان، هزاران سرباز شان را از دست داند، تریلیون ها دلار مصرف کردند اما نه تنها تروریزم و جنگ خاتمه نیافت که فاسد ترین سیستم حکومت داری و نظام اقتصادی را ایجا کردند و کشت و قاچاق مواد مخدر به اوج خود رسید، ناامنی از دروازه های شهرهای بزرگ کشور گذشت، فقربیداد می کند، جنگ های نیابتی شدت گرفت، مردم به حاشیه رفت و اکنون زمزمه خروج مفتضحانه آمریکا از افغانستان به گوش می رسد.

واقعیت اما این است که تا زمانیکه ما به اصل های چون اتکا به قدرت اسلام و مردم را فراموش کنیم و بر محوریت دین مبین اسلام جمع نشویم و به اراده مردم خویش تمکین نکنیم و منافع قدرت های خارجی را بر منافع ملی مقدم بدانیم و دستور از واشنگتن، لندن، پاریس و… بگیریم، روزگار آرامش و امنیت را در کشورمان نخواهیم دید.

میهمانان عالیقدر و فرهیخته!

میلاد مسعود پیامبرگرامی اسلام امروز معلم مااست امروز آموزگار ما است. راهنمای ما است تا به قرآن کریم وسنت جناب محمدرسول الله صلی الله علیه وآله سلم بازگشت کنیم… به یقین می گویم و به آن ایمان دارم؛ چهل روزعمل به سنت پیامبر اکرم، درهر سطحی ودرهر محدوده ای، مارا به نجات نزدیک می کند، مارا از فقربیرون می کند، مارا از پلشتی ها می رهاند … جنگ هارا به صلح ها، ناروایی ها را به مهربانی ها می برد… محبت وولای چهل روزه مان جمعی را شاد می کند و جامعه ای را آباد!…اما آنگونه که می بینیم همه درمقطع حرف مانده ایم ودردایره شعار… این راه حل نیست واین مسیرنجات شده نمی تواند.

امروز مسلمانان بیش از هر وقتی پناه بردن به سیرت و سلوک آن حضرت (ص) نیاز دارند. امروز مسلمانان در چنان گرداب مهیبی افتاده اند که تنها ریسمان نجات و حیات ما بازگشت به سیرت حضرت محمد مصطفی (ص) است.

اختتام سخنم را به شعری از حکیم امت، فیلسوف و شاعر اسلام؛ علامه محمداقبال لاهوری به پایان می برم:

ای غنی از هردوعالم من فقیر

روز محشر عذر های من پذیر

گرحسابم را بگیری ناگزیر

ازنگاه مصطفی پنهان بگیر…

والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام ها باید به زبان های فارسی، پشتو، عربی و نگلیسی و مرتبط با مطلب باشد.